تقریباً همه ما یکبار درد برهم خوردن یک رابطه عاشقانه را در یک نقطه از زندگی تجربه کرده ایم. خیلی از افراد مجبورند که طی دوره دانشگاه با اولین شکست عشقی خود کنار بیایند. درک سختی و دردناک بودن برهم خوردن یک رابطه مهم مقدور نیست مگر اینکه خودتان هم شخصاً آنرا تجربه کنید. احساس غم و ناامیدی شدید واکنشی متداول به این اتفاق در زندگی است. تحقیقات روانشناسی نشان میدهد که واکنش احساسی به برهم خوردن یک رابطه عشقی بسیار شبیه به واکنش به فقدان های بسیار بزرگتر و غم انگیزتر مثل مرگ یکی از عزیزان یا تشخیص یک بیماری خطرناک می باشد. در زیر به واکنش های احساسی متداول به برهم خوردن یک رابطه عاشقانه اشاره می کنیم:

·        انکار: باور و قبول کردن اینکه رابطه تان تمان شده است، خیلی سخت است. خیلی دردناک است که ببینید رابطه تان برای طرفتان که آنقدر دوستش داشتید و به او اعتماد داشتید، دیگر ارزش و اهمیتی ندارد.

·        ناامیدی و غم: احساس تنهایی و ناراحتی کردن، گریه کردن زیاد همه کارهایی طبیعی هستند. ممکن است نیاز بسیار شدیدی به برقراری ارتباط با شریک عشقی سابقتان احساس کنید. زمان های خاص در طول روز مثل صبح ها که از خواب بیدار می شوید، خیلی سخت خواهند بود.

·        ترس: تصور کردن زندگی بدون شریک عشقیتان وحشت آور خواهد بود. ممکن است واهمه داشته باشید که دیگر نتوانید عشقی برای خود بیابید و باز احساس خوشبختی کنید.

·        عصبانیت: خشم و عصبانیت دربرابر شریک عشقی گذشته که این درد و رنج را برایتان فراهم کرده است یک واکنش احساسی دیگر است.

·        مقصر کردن خود و احساس گناه: ممکن است به این فکر بیفتید که چه کار شما باعث برهم خوردن رابطه شده است و تلاش کنید که از شریک عشقی سابقتان فرصتی دوباره تقاضا کنید. اگر این شما بوده باشید که رابطه را خاتمه داده است، ممکن است از ناراحت و غصه دار کردن طرفتان احساس گناه کنید.

·        حسادت: ممکن است از تصور بودن شریک عشقی سابقتان با شخصی جدید بترسید و احساس حسادت کنید.

·        سر در گمی: بدون کسی که آنقدر دوستش داشتید، زندگی بی معنی و عجیب به نظر می آید. ممکن است از خودتان بپرسید که کی هستید و زندگیتان بدون او چه معنا و مفهومی دارد.

·        آسودگی: ممکن است تاحدودی از احساسات منفی مربوط به رابطه که درنتیجه دعواها، ناامنی ها و یا خستگی ایجاد می شده، احساس فراغت و آسودگی کنید.

آیا خوب می شوم؟

اگر رابطه تان به تازگی برهم خورده است، ممکن است با خودتان فکر کنید که کی بهتر می شوید. کلیشه “گذر زمان همه زخم ها را التیام می دهد” در این رابطه واقعاً کاربرد دارد. بااینکه روند این جریان ممکن است طولانی و سخت به نظر بیاید، احساسات دردناک فقدان از دست دادن یک رابطه عشقی با گذر زمان از بین می رود. اما، هر چیزی که روند فراموشی را مختل کند، مثل دیدن دوباره شریک عشقی گذشته یا امید داشتن به برقراری مجدد رابطه، جرقه احساسات را دوباره روشن می کند. برای فراموش کردن این درد باید قبول کنید که رابطه تان از دست رفته است و هیچ راهی برای دست یافتن به دلایل بر هم خوردن آن وجود ندارد.

برای بعضی ها یک اتفاق پایانی (مثل بی محلی از طرف عشق قدیمی در زمان نیاز یا یک بحث و دعوای شدید) به فراموش کردن رابطه کمک می کند.

هیچ راه فراری برای تجربه نکردن آن درد احساسی بعد از برهم خوردن رابطه وجود ندارد. احساسات شما نشاندهنده اهمیت طرفتان در زندگی شما و توانایی خودتان در ایجاد صمیمیت با کسی و عشق ورزیدن است. اما کارهایی هست که می توانید برای مراقبت از خودتان و آسانتر کردن این ناراحتی در طول این مدت انجام دهید:

·     از دوستان و خانواده کمک بگیرید. حمایت اجتماعی یکی از مهمترین فاکتورها در کنار آمدن بااین فقدان است. از دوستان و افرادی که به حرفهایتان گوش می دهند و به شما برای ادامه زندگی انگیزه می دهند کمک بگیرید. گذراندن وقت با دیگران ممکن است که در ابتدای کار برایتان دشوار باشد اما کمکتان میکند بفهمید که کسان دیگری هم در زندگیتان هستند  که نگران شما هستند و حمایتتان میکنند.

·     به دنبال راه هایی برای خاتمه دادن به رابطه باشید. ارتباط مداوم با شریک عشقی سابق باعث می شود که التیام یافتنتان به تاخیر بیفتد و به حس عزت نفستان هم لطمه بخورد. وقتی ارتباط با او شدیداً ناراحت و غمگینان می کند از دیگران کمک بگیرید. نوشتن نامه خداحافظی، برگرداندن یادبودها، و گذاشتن همه عکس ها و نامه ها و همه یادبودهای رابطه قبلی در یک جعبه مجزا می تواند به پیشرفت روند فراموش کردن شما کمک کند.

·     برنامه روزانه داشته باشید. سازمان دهی کردن زمانتان و داشتن برنامه می تواند به کم کردن فشار روحی شما کمک کرده و فکرتان را از عشق قدیمی به مسائل دیگر زندگی معطوف کند. باید سعی کنید انرژی ذهنیتان را به انجام کارها و پروژه های دیگر هدایت کنید.

·     در زندگیتان تغییر ایجاد کنید و به طرز خلاقی ابراز احساس کنید. علایق، فعالیت ها و رابطه های جدیدی در زندگیتان ایجاد کنید. دکوراسیون محل زندگیتان را تغییر دهید. کارهایی انجام دهید که شما را یاد عشق قدیمیتان نیندازد. برنامه های جدید با دوستان و خانواده برای تعطیلات بگذارید. در فعالیت هایی شرکت کنید که به بهبودی شما کمک می کند و توزانی دوباره به زندگیتان می بخشد مثل کارهای هنری، شعر و موسیقی.

·     نزد مشاور بروید. می توانید نزد یک مشاور روانشناس بروید و درمورد احساساتتان با او صحبت و دردودل کنید.

بحران وابسته به موجودیت زمانی پیش می آید که فرد در پاسخ به پرشسهایی در زمینه ی معنی زندگی و هدف آن ( و همچنین جایگاه خود در زندگی) دچار تردید می شود. زندگی دیگر موجبات رضایت خاطر وی را فراهم نمی کند و آرامش ذهنی فردی یا حتی اجتماعی او از دست رفته و مسیرش را گم می کند. به طور اساسی در این زمان ایمان و اعتقاد از میان می رود و کلیه ی اصول اجتماعی زیر سوال برده می شود؛ و این در حالی است که فرد هیچ پاسخی برای سوال های خود پیدا نمی کند. او تصور می کند که هیچ مفهوم قانع کننده ای در این خصوص وجود ندارد.

به هر حال مواقعی در زندگی همه افراد وجود دارد که آنها احساس می کنند که حتی انجام کارهای روزمره زندگی برایشان سخت و طاقت فرساست. با بی حوصلگی نسبت به برخی موارد از خود واکنش نشان می دهند و با وسواس فکری شدید به مسائل پیرامون خود نگاه می کنند. زمانی هم به مشکلی برخورند که به نظر بزرگ و چالش زاست، احساس بدی به آنها دست می دهد. این یک بحران معنوی است، مشکلی است که ممکن است در اثر شکست در عشق و یا ارتباط دوستانه شکل می گیرد؛ رویکرد نامساعدی که در وجود انسان نسبت به موجودیت خویش ایجاد می شود. این مقاله به شما کمک می کند تا به انواع مختلف این بحران ها واکنش مناسبی نشان دهید.

مراحل

۱- پیش از هر چیز باید این نکته را برای خود روشن کنید که مشکلی که شما با آن روبرو هستید افکارتان نیستند بلکه چسبیدن بی علت شما به آن افکار است. افکار شما پیرو شرایط، محیط پیرامون، و واکنش به تجربیاتتان نشات می گیرند. توجه کنید که افکار شما به موجودیت فردیتان تعلق ندارند. در حقیقت با نگاه دقیقتر می توان  فهمید که افکار همان واحدهای اجتماعی هستند که به زبان ساده تر به آنها “لغت” اطلاق می شود. زبان شما متعلق به شما نیست. شما آن را از سایرین کسب نموده اید. به همین دلیل وابستگی بیش از اندازه به واژه ها و لغات می تواند هر کسی را فرد تیره روزی جلوه دهد. از اینرو ابتدا باید خودتان را از شر “داستان” های خود ساخته رها سازید. به این منظور فرد می بایست در هر فعالیتی که به او اجازه می دهد خودش را رها کند شرکت نماید. به ویژه فعالیت هایی که رها سازی ذهن و جسم را با یدکدیگر همراه می سازند. با استفاده از مدیتیشن و یا سایر فعالیت هایی ریلکسیشن از قبیل تای چی (Tai Chi) و بریما (Breema) می توانید ذهن خود را طوری تربیت کنید که بر روی هیچ موضوعی به صورت وسواسی تمرکز نکند. حتی یک ماساژ خوب هم می تواند شما را از دردهای بسیار زیادی رهایی بخشد. زمانیکه احساس کردید جسمتان به نقطه ی آرامش رسیده است آنگاه این قابلیت را پیدا می کنید که جهان و محیط پیرامون خود را از نگاه افراد شاد تماشا کنید و همچنان به خاطر داشته باشید که افراد فقط می توانند واژه ها را به یکدیگر انتقال دهند نه حقیقت موجود در هر واژه را. آنها فقط می توانند از لغات استفاده کنند درست مثل انگشتی که از آن برای اشاره کردن به ماه استفاده می شود. هیچ گاه لغات/انگشت را با حقیقت/ماه اشتباه نگیرید.

شخصیت اولین هدفی است که با تیر عصبانیت شما قربانی می شود، گاهی عواقب ناشی از این عصبانیت بیش از قربانی شدن شخصیت یا آبروی شما تلفات خواهد داشت و منجر به دردسرهای بزرگ و جدی زیادی می شود.

زمانی یک انسان، فهمیده و با شخصیت است که در موقعیت های سخت و تحریک کننده، کنترل اوضاع را به خوبی در دست بگیرد. بعضی از آدمها وقتی عصبانی می شوند، بدون اینکه عواقب آن را در نظر بگیرند تمرکز خود را از دست می دهند و دست به کارهایی می زندد که خودشان هم بعدها باور نمی کنند که چنیین اعمالی را انجام داده باشند.آنها به علت این که نتوانسته اند لحظه ای کوتاه بر خشم خود غلبه کنند افکار و اعمال مخفی خود را برای دیگران به نمایش گذاشته اند.

افکار مخفی را می توان واکنشی آنی دانست که مغز آدمی در پاسخ به شرایط به وجود آمده، به شما پیشنهاد می دهد، اما بعضی مواقع بهتر و صلاح است که پیشنهادات مغز را مخفی نگه داریم و از انعکاس آن به دنیای خارج خودداری کنیم.

ما اگر بخواهیم محبوبیت و شخصیت خود را در نزد دیگران حفظ کنیم باید بدانیم که هرلحظه ممکن است شرایطی پیش آید که محبوبیت و شخصیت ما بدون آن که خودمان بدانیم در معرض و آزمایش و خطر قرار بگیرد و اگر آن زمان کوچک ترین اشتباهی از ما سر بزند، شخصیت ما در نزد دیگران لکه دار خواهد شد. موقعیت های پیش آمده هرچه قدرهم هولناک و طاقت فرسا باشد بازهم ذهن اطرافیان این توقع را از ما ایجاد می شود که در مقابل مشکلات و معضلات با بردباری و درایت رفتار کنیم و هرگونه واکنش تند و غیرمعقول، عدم توانایی ما در حل مشکلات را در افکار دیگران تداعی خواهد کرد.

عصبانیت جزو جدانشدنی زندگی افراد می باشد و تنها نحوه برخورد شخص در مهار آن است که می تواند موجب بروز یا کنترل عصبانیت گردد. با در نظر گرفتن راه هایی که در زیر ذکر شده است می توان از بروز عصبانیت در خود و دیگران جلوگیری کرد و یا دست کم از شدت آن کاست.

- در زمان مشاجرات سعی کنید از لحن وکلماتی استفاده کنید که موجب آزار طرف مقابلتان نشود و اورا تحریک نکند.

- رفتار خود را تحت کنترل داشته باشید و از نمایش اعمالی که موجب بی احترامی و توهین به دیگران می شود خودداری کنید.

- موقعیت شناس باشید و با یادآوری این جمله در ذهنتان که “هر سخن جایی و هر نکته مکانی دارد” در زمان مطرح کردن موضوعات، مطمئن شوید که اکنون شرایط و موقعیت شما و طرف مقابلتان برای گفتگو مناسب است یانه. مثلا فرد غریبه ای در میان شما حضور نداشته باشد یا خودتان و طرف مقابل آمادگی ذهنی لازم برای بحث در رابطه با آن موضوع را داشته باشید، زمان کافی و مناسب است؟ مدارک و مستندات قابل بحث در دسترس باشد، افراد تحریک کننده و سوء استفاده‌گر در بین شما نباشند، مکان گفتگو مناسب باشد تا شرایط محیطی ذهن شمارا مخدوش نکند.

- به مشکلات بخندید! در زمان گفتگو خوش اخلاق باشید و در برابر ناملایمات لبخند بزنید تا عصبانیت شما بروز نکند. سعی کنید طوری که طرف مقابل فکر نکند اورا مسخره می کنید وبا حالتی که نسبت به یکدیگر احساس صمیمیت بیشتر کنید مباحث خود را با خنده و شوخی همراه نمایید.

- با رفتار و سخنان خود به طرف مقابل اطمینان دهید که خواهان حل مشکلات هستید و با شخص او مشکلی ندارید.

- به گونه ای رفتار کنید که دیگران احساس نکنند قصد زرنگی ، فریب و سوء استفاده ازآن ها را دارید. برای این کار بهتر است قبل از ارایه راه کار، خودتان را جای طرف مقابل بگذارید و ببینید از نتیجه کار راضی می شوید؟ اگر این طور بود بعد آن را مطرح کنید و در زمانی که او راهکار ارایه می دهد بازهم موقعیتش را در نظر بگیرید و سپس پاسخ دهید.

- اشتباهات خود را بپذیرید و بابت آن به صراحت عذرخواهی کنید. بهترین زمان عذرخواهی که بیشترین تاثیر را در طرف مقابل خواهد داشت همان زمانی است که شما به اشتباه خود پی برده اید.

- اگر در زمان گفتگو احساس کردید که تحملتان به سر آمده، به آرامی عذر خواهی نموده و ادامه بحث را به زمان دیگری موکول کنید.

- برای مشاجرات جدی “زنگ تفریح” بگذارید و هرچند وقت یکبار بحث را متوقف کنید و چیزی و بخورید هوایی تازه کنید یا صورت خود را با آب سرد بشویید.

- سعی کنید به نکات مثبت سخنان طرفتان بیشتر توجه کنید و از صحبت های او برداشت منفی نداشته باشید.

- از دروغگویی و انکار اتفاقات خودداری کنید.

- اشتباهات او را بزرگ نمایی وخطاهای خودرا کوچک نشمارید.

- به تهدید و موقعیت های خوب خود متوسل نشوید.

- عاقلانه و عادلانه قضاوت کنید.

- اگر طرف مقابلتان درمانده است و به چیزی نیازدارد، سعی کنید توقعش را به درستی درک کنید.

- بد نیست که بعضی مواقع گذشت کنید و به نفع طرف مقابلتان رای بدهید. اوهم این کار شما را مدنظر خواهد داشت و در جایی جبران خواهد کرد، به این ترتیب دو مشکل به راحتی حل خواهند شد. دقت کنید که اگر برعکس آن را انجام دهید نتیجه متضاد خواهد بود.

- به آرامی سخن بگویید و هرچند وقت یکبار خود و طرف مقابلتان را به آرامش دعوت کنید.

- احساسات او را جریحه دار نکنید.

- اگر طرف مورد بحثتان همسر یا فرد نزدیک به شما می باشد، هرچند وقت یکبار به او بگویید دوستش دارید و بد او را نمی خواهید.

- درصورت امکان با طرف مقابلتان صمیمی باشید و او را در آغوش بگیرید یا شانه هایش را لمس کنید.

- از یکدیگر پذیرایی کنید. حتی اگر میزبان نباشید.

- بعضی مواقع بد نیست که بحث را عوض کنید و در مورد موضوعاتی که طرف مقابلتان علاقه دارد صحبت کنید.

- زمانی که از سخنان طرفتان خرسند می شوید او را مطلع سازید و اگر از صحبت هایش ناراحت شدید به مهربانی به او توضیح دهید و خواهش کنید که روش خود را تغییر دهد.

- در پایان گفتگو به او بگویید که جلسه خوبی داشتید و به نتایج روشنی رسیدید.

در پایان به مغزتان بگویید زمان عصبانیت به جای ارسال پیشنهادات خطرناک به شما یادآور شود که ” وقتی عصبانی هستی، بیشتر از همیشه مراقب رفتارت باش.”